redbull art of motion στη σαντορίνη

Όταν ήμασταν παιδιά, όσοι προλάβαμε για λίγο το παιχνίδι στις γειτονιές -όσο υπήρχαν ακόμα γειτονιές- εκτονωνόμασταν σε ατελείωτες ώρες κυνηγητού και κρυφτού. Σήμερα, που το αστικό τοπίο έχει συμπυκνωθεί τόσο, ώστε να αφήνει ελάχιστο φυσικό χώρο για τα τωρινά πιτσιρίκια, το παιχνίδι αλλάζει, μεταμορφώνεται. Το νέο τοπίο δράσης μεταφέρθηκε στα πάρκα, στα παγκάκια, τα πεζούλια, τους τοίχους, τα κάγκελα, ονομάστηκε parkour – ή αλλιώς «τέχνη της φυγής», με στόχο την ταχύτατη, δυνατή μετακίνηση από οποιοδήποτε σημείο σε ένα άλλο, χρησιμοποιώντας μόνο τις ανθρώπινες ικανότητες – και εξελίχθηκε στο freerunning, την τέχνη της ελεύθερης σωματικής έκφρασης, χωρίς περιορισμούς και όρια, μια τέχνη που συνδυάζει την ομορφιά, τη χάρη και την ομαλότητα της κίνησης. Το freerunning, που μόλις έκλεισε μια δεκαετία ζωής, έμπνευση του Sibastien Foucan έχει να κάνει, όπως το περιγράφει ο ίδιος, με τη σύνδεση που νιώθεις με το περιβάλλον σου, είναι «βαθιά επηρεασμένο από τις πολεμικές τέχνες, η φιλοσοφία που κρύβει ορίζει τη σύνδεση του σώματος με το πνεύμα και το περιβάλλον, και μπορεί να συγκριθεί με την κίνηση των ζώων ή τη ρευστή κίνηση του νερού».

Γι’ αυτό το freerun ονομάζεται «τέχνη της φυγής», γι’ αυτό στο διεθνή διαγωνισμό που διοργανώνει η Red Bull από το 2007 «Art of motion» τα κριτήρια για την αξιολόγηση των αθλητών δεν αφορούν μόνο στην τεχνική δυσκολία, αλλά και στην εκτέλεση των κινήσεων, τη ροή του σώματος και της «χορογραφίας», τη δημιουργικότητα του «καλλιτέχνη» του freerun. Και, η αλήθεια είναι, ότι το θέαμα που απολαύσαμε το Σάββατο, σ’ ένα ειδυλλιακό σκηνικό στο Φηροστεφάνι της Σαντορίνης, ήταν μαγικό: μια χορευτική πανδαισία από νεανικά κορμιά που με την ελαστικότητα και τη δημιουργική φαντασία της νιότης, έκαναν πράγματα απίθανα, με αυτοσχέδιες ενορχηστρωμένες κινήσεις, που άφηναν όλο τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό.

Αυτή τη χρονιά, το Red Bull Art of Motion, έκρυβε και μια ακόμα συγκίνηση για όσους το παρακολούθησαν: στη δεύτερη μόλις χρονιά της συμμετοχής του,αναδείχθηκε πρώτος, καλύτερος freerunner στον κόσμο, ο 19χρονος Δημήτρης Κυρσανίδης από τη Θεσσαλονίκη. Ένας πιτσιρικάς που, όσο αποφασιστικό βλέμμα και τσαμπουκά είχε στις δύο εκτελέσεις των διαδρομών του, άλλο τόσο σαστισμένος ήταν με την πρωτιά του, χαμένος στην αγκαλιά των συναθλητών και των φίλων του, λίγα λεπτά αργότερα.

Δεν είναι και λίγο να αφήνεις στη δεύτερη θέση το μόνιμο φαβορί Πάβελ “Πάσα” Πέτκουνς από τη Λετονία, να εκθρονίζεις τον περσινό νικητή Κόρι ΝτεΜέγιερς και τα άλλα μεγάλα ονόματα της διεθνούς σκηνής, όπως τον Γιούαν Λερού, τον Τζέσι Λεφλέρ. «Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω, ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι είμαι ο νικητής» μας έλεγε ο Δημήτρης μετά τον αγώνα και την απονομή, που βρήκε όλους όσοι ήταν πάνω και γύρω από το βάθρο λουσμένους στη σαμπάνια.
 Ο Δημήτρης βέβαια είχε δείξει από πέρσι την κλάση του, όταν με την πρώτη του συμμετοχή στον αγώνα είχε καταφέρει να προκριθεί στον τελικό, για να βρεθεί τελικά στην 7η θέση γιατί δεν είχε προετοιμάσει δεύτερη διαδρομή, αφού δεν πίστευε ότι θα προκριθεί.

«Η αλήθεια είναι ότι και φέτος δεν σκεφτόμουν τις πρωτιές, έλεγα μέσα μου πάμε να περάσουμε καλά, πάμε να γνωρίσουμε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται, πάμε να κάνουμε ένα καθαρό ωραίο run. Δεν σκεφτόμουν κι ακόμα δεν σκέφτομαι για πρωτιές, ο στόχος μου είναι να κάνω αυτό που κάνω όσο καλύτερα γίνεται. Από πέρσι μέχρι φέτος δεν ήρθα στη Σαντορίνη να προπονηθώ. Δεν υπήρχε ούτε ο χρόνος ούτε το χρήμα για να το κάνω αυτό. Έκανα απλά την προπόνηση μου, όπως πάντα. Δεν είχα στόχο να βγω πρώτος, δεν είχα συγκεκριμένη στρατηγική, το μόνο που ήθελα ήταν να κάνω το run μου όσο καλύτερα γίνεται, να μην πέσω και να βάλω τις δικές μου κινήσεις, αυτές που έχω φτιάξει εγώ – αυτό είναι το freerun να είσαι creative και original!».

 

Πώς ήταν η ζωή μέχρι σήμερα, πριν τον τίτλο του πρωταθλητή; «Είμαι προπονητής σε γυμναστήριο στη Θεσσαλονίκη, δείχνω σε παιδάκια πως να κάνουν parkour, πώς να ξεκινήσουν, πώς να το κάνουν ασφαλές. Το freerun είναι μια ευκαιρία να γυμνάζομαι, να ταξιδεύω, να φεύγει το μυαλό μου, δεν έχεις κάποιο περιορισμό, πας όπου θέλεις, κάνεις ό,τι θέλεις όποτε το θέλεις, το freerun έχει τα πάντα μέσα.»

Τα όνειρα του Δημήτρη άρχισαν να γίνονται πραγματικότητα από την παραμονή του αγώνα, όταν του ανακοινώθηκε ότι γίνεται μέλος της αθλητικής οικογένειας της Red Bull και ο πρώτος Έλληνας free runner της εταιρείας. «Ήταν μεγάλη τιμή για μένα, ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Αυτό που θέλω τώρα είναι να ταξιδέψω όσο περισσότερο γίνεται, να σκεφτώ και ένα project, όπως έχουν κάνει ο Κόρι ΝτεΜέγιερς και ο Τζέσι Λεφλέρ, που από δω και πέρα θα ταξιδεύουν με το δικό τους project σε διάφορες χώρες. Ίσως να κάνω κάτι με τους φίλους μου – θέλω να κάνω κάτι διαφορετικό, όχι κάτι που έχουν κάνει όλοι.

Όταν μεγαλώσω; δεν έχω στο μυαλό μου να βρω μια νορμάλ δουλειά όπως όλοι οι άνθρωποι. Αν μπορώ, πρώτα ο Θεός, θέλω να ζήσω απ’ αυτό που κάνω, από το parkour και το freerunning. Αυτός είναι ο αιώνιος στόχος μου.» 

Ολόκληρο το άρθρο, όπως δημοσιεύτηκε στο thetoc.gr, εδώ.