το καραβάνι της χαράς

Έχεις ανέβει ποτέ σε καμήλα; έχεις νιώσει τον βηματισμό της; νιώθεις σαν να είσαι πάνω σε ένα κύμα που βρίσκεται στη… στεριά. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρη πώς να το περιγράψω. Αυτό που ξέρω είναι ότι, όσο φαινομενικά εύκολο φαίνεται να είσαι αναβάτης σε μια καμήλα… τόσο δύσκολο είναι να κρατηθείς και να μην σαβουρδιαστείς φαρδιά πλατιά!

Το καταλάβαμε όλοι πολύ καλά αυτό, όταν αποφασίσαμε, μετά την περιήγηση στην Πέτρα και το Μοναστήρι στην Ιορδανία, να επιστρέψουμε στην πόλη με καμήλες. Θα την κάναμε την βόλτα έτσι κι αλλιώς, για να ζήσουμε την εμπειρία, αλλά αυτή ήταν και μοναδική ευκαιρία, μιας και η κούραση από το πεντάωρο περπάτημα στον αρχαιολογικό χώρο μας έδινε το τέλειο άλλοθι.

karavani-10 karavani-3

Βρήκαμε λοιπόν, με τη βοήθεια του ξεναγού μας, τον αγωγιάτη μας, συμφωνήσαμε την τιμή και ξεκίνησε η… επιβίβαση. Τα συμπαθέστατα ζωντανά, φορτωμένα με πολύχρωμα χράμια, σέλες και… μύγες, είναι δεμένα το ένα πίσω από το άλλο, για να διευκολύνουν τον οδηγό να τα ελέγχει. Ή έτσι νομίζαμε δηλαδή – κι αυτό το καταλάβε στην πορεία…

karavani-4 karavani-11

Ανεβαίνοντας πάνω στις καμήλες μας, πολύ γρήγορα καταλάβαμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να πιανόμαστε από τη σέλα, μέχρι τουλάχιστον να εξοικειωθούμε ελαφρώς με το ατσούμπαλο κούνημα του βηματισμού. Έτσι κινητά και φωτογραφικές μηχανές μπήκαν γρήγορα στις τσάντες και οτιδήποτε δεν ήταν χρήσιμο δέθηκε με ταχύτητα ώστε να μην το ψάχνουμε στο δρόμο.

karavani-1 karavani-6

Σταδιακά αρχίσαμε να χαλαρώνουμε και να προσπαθούμε να απαθανατίσουμε τη σεκάνς, ενώ με δυσκολία μπορούσαμε να μιλήσουμε ο ένας τον άλλον – ποιος μπορούσε με ασφάλεια να γυρίσει προς τα πίσω και να μιλήσει χωρίς να διακινδυνεύσει πτώση;

karavani-9 karavani-7 karavani-8

Το αποκορύφωμα της βόλτας ωστόσο ήρθε όταν πια βρεθήκαμε στον δρόμο. Η πρώτη καμήλα του καραβανιού, αποφάσισε ότι θέλει να φάει και, κάθε φορά που εντόπιζε ένα δέντρο της αρεσκείας της, με μεγάλη ταχύτητα και άνεση, άλλαζε πορεία και εφορμούσε, με αποτέλεσμα, εμείς άξαφνα να ταλαντευόμαστε και να νιώθουμε ότι… καλπάζουμε και ο αγωγιάτης να τρέχει και να μην… φτάνει, κυριολεκτικά!

Ευτυχώς γι’ αυτόν, σύντομα κατέφτασε «βοήθεια» από μια ομάδα Ιορδανών καμηλιέρηδων που μας προσέγγισαν, με τις μουσικές και τα τραγούδια τους, και έδωσαν μια χείρα βοηθείας στον πελαγωμένο οδηγό μας. Αυτή την ευχάριστη παρέα μπόρεσα να την καταγράψω στο κινητό μου, και να κρατήσω ολόκληρο το ηχόχρωμα ζωντανό, εδώ (video)!