να κεράσω ένα συκαλάκι;

1η Οκτώβρη.

Φθινοπώριασε πια…

sikalaki-1

Ακόμα κι αν δεν θέλω να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι το καλοκαίρι τελείωσε -αγνοώντας επιδεικτικά τα φουτεράκια που βγαίνουν από τα ντουλάπια απ’ το πρωινό ή το σκοτάδι που εμφανίζεται πλεόν από τις 7- είναι αυτή η άτιμη η υπογλυκαιμία, εκεί γύρω στις 5 το απόγευμα, που έχει κάνει την εμφάνισή της, σημάδι (για μένα τουλάχιστον) ότι χειμωνιάζει!

Γιατί, μη μου πεις, ότι τα χειμωνιάτικα απογεύματα δεν σε πιάνει κι εσένα μια λιγούρα για γλυκό – μια σοκολάτα, ένα μπισκότο, ένα προφιτερόλ ίσως;

Το κατάλαβα πριν λίγο, ότι ήρθε αυτή η εποχή, που έπιασα τον εαυτό μου να μου σερβίρει μια χορταστική μερίδα γλυκού του κουταλιού σύκο – με μπόλικο σιροπάκι βεβαίως βεβαίως!

sikalaki-3Δεν αγαπώ πολύ τα γλυκά του κουταλιού, αλλά αυτό το συκαλάκι – που βρέθηκε στα χέρια μου πριν λίγους μήνες, όταν στο «Μένουμε Ελλάδα» κάναμε μια παρουσίαση στην Θάσο και τα τοπικά προϊόντα της – μου έκλεψε την καρδιά. Άσε που φέτος τα φρέσκα σύκα – αυτά που κόβεις επι τόπου από το δέντρο και τα μασουλάς λαίμαργα – δεν τα χάρηκα καθόλου… Και μ’ αρέσει έτσι, σκέτο. Στο λέω, γιατί αν το σκεφτείς μαζί με γιαουρτάκι, θα έχεις φτιάξει έναν υπέροχο συνδυασμό, που και την λαχτάρα για γλυκό κόβει και έχει σίγουρα λιγότερες θερμίδες απ’ ό,τι άλλο μπορεί να σε γλυκάνει!

«Σουρίνη» το λεν, κι αν πας στη Θάσο – ακόμα περισσότερο στον Θεολόγο, όπου βρίσκεται το εργαστήριο – κράτα μου κι εμένα ένα βαζάκι. Γιατί όπως βλέπεις, δεν έχουν μείνει και πολλά συκαλάκια ακόμα και είναι μόλις Οκτώβρης!