a trip down memory lane

Δεν ξέρω τι με πιάνει κάποιες φορές και όταν έχω λίγο χρόνο, «σκαλίζω» τα κουτιά που φυλάω αναμνηστικά ή παλιές φωτογραφίες -πράγματα που η ψυχαναγκαστική φύση μου δεν επιτρέπει να κυκλοφορούν σκόρπια στον τακτοποιημένο χώρο μου αλλά ταυτόχρονα δεν μου επιτρέπει να πετάξω στον κάλαθο των αχρήστων – τα «κουτιά της μνήμης» όπως τα αποκαλώ, με την δικαιολογία της «οργάνωσης» και της τακτοποίησης που αναβάλλω επ’ αόριστον πολλά πολλά χρόνια…

memorabilia5Κάπως έτσι έγινε πριν λίγες μέρες, όταν αποφάσισα να οργανώσω όλες τις «χύμα» φωτογραφίες που είχα στριμωγμένες σε κουτιά, ανακατεμένες και παραπεταμένες. Η δουλειά δεν ήταν τελικά τόσο δύσκολη – θα έλεγα μάλιστα ότι δοκίμασε ευχάριστα τις λειτουργίες του μυαλού μου, αφού για κάποιες πόζες, έπρεπε να κάνω ολόκληρη έρευνα ώστε να εντοπίσω την σωστή χρονολογία και να αρχειοθετήσω το υλικό μου. Η έκπληξη ωστόσο, ήρθε από αλλού: από μια μικρή σακουλίτσα παραγεμισμένη με memorabilia από τα πρώτα μου ταξίδια στο εξωτερικό, πριν από είκοσι χρόνια!

memorabilia2Χάρτες, διαφημιστικά φυλλάδια παραστάσεων, ενημερωτικά έντυπα μουσείων, εισιτήρια, βιβλιαράκια προορισμών, boarding passes της Ολυμπιακής, ακόμα και… χαρτοπετσέτες με λογότυπα εστιατορίων, όλα όσα πιτσιρίκα μου έκαναν εντύπωση και για κάποιο αναμνηστικό λόγο αποφάσισα να κρατήσω, βρίσκονταν – επίσης σε κακή κατάσταση – στις κόχες των ντουλαπιών μου. Γιατί τα κράτησα; Θα μπορούσαν να μου χρησιμέψουν ξανά; Δεν ξέρω. Ενεργοποίησαν – τώρα που τα ξαναείδα – κάποιες μνήμες; Ναι, αρκετές.

Σίγουρα πάντως, αυτό που συνειδητοποίησα, είναι πόσο πολύ έχει αλλάξει ο τρόπος που ταξιδεύουμε σε σχέση με τις περασμένες δύο δεκαετίες.

memorabilia6Για παράδειγμα, τώρα πια τα boarding passes – αυτά τα μικρά χάρτινα, μακρόστενα βιβλιαράκια – έχουν εξαφανιστεί και αποθηκευτεί μέσα στα κινητά μας. Το ίδιο και οι χάρτες των προορισμών, οι χάρτες με τα δρομολόγια των τρένων και των λεοφορείων μιας πόλης, τα εισιτήρια για μια παράσταση ή ένα μουσείο, οι ενημερωτικοί οδηγοί για τα αξιοθέατα. Τίποτα δεν κρατάς πια από ένα ταξίδι: αρκεί ένα smartphone ή ένα tablet και είσαι έτοιμος να φτάσεις στην άκρη της γης.

memorabilia4Να είμαι ειλικρινής όμως; Μπορεί να είναι έτσι, αλλά εγώ δεν μπορώ να είμαι «εντελώς» έτσι. Τον χάρτη μου, αυτόν που διπλώνει σε οκτώ κομμάτια αλλά όταν τον ανοίγω χρειάζομαι άπλετο χώρο για να τον μελετήσω, δεν μπορώ να τον αποχωριστώ. Δεν μπορώ να αφήσω έναν έγκυρο οδηγό, όπως αυτούς του Lonely planet από τα χέρια μου, όταν είμαι στο εξωτερικό.

Όσο για τα εισιτήρια; Πάντα θα θέλω να τα κρατάω – ειδικά αυτά που έχουν ωραίες εικόνες τυπωμένες και όχι τα «νέα» που βγαίνουν σε Α4 – για να θυμάμαι γλυκά μια παράσταση που επιδίωξα να δω.

memorabilia7Και κάτι που δεν θα με απασχολήσει ποτέ να έχω σ’ ένα ταξίδι; Ένα selfie stick. Όχι τίποτε άλλο, πέραν του γελοίου του πράγματος, πιστεύω ότι το «κυνήγι της τέλειας φωτογραφίας» πρέπει να είναι περιορισμένο: γιατί το νόημα είναι, όταν βρίσκεσαι σε έναν τόπο που δεν έχεις ξαναπάει, να είσαι Ε Κ Ε Ι, ψυχί τε και σώματι, να «ρουφήξεις» τη στιγμή, την ενέργεια, τη χαρά που τα κατάφερες, να είσαι στον προορισμό σου και να βάζεις πλώρη-στόχο για το επόμενο ταξίδι!

Εσύ, κρατάς αναμνηστικά από τα ταξίδια σου;