σκέψεις

η αυλή των θαυμάτων

Λευκή σελίδα. Το ‘χεις ακούσει αυτό; Writer ‘s block. Όταν πρέπει να γράψεις, θέλεις να γράψεις, αλλά η έμπνευση έχει πάει περίπατο στο Φλοίσβο και τα δάχτυλα χτυπούν ρυθμικά, όχι το πληκτρολόγιο, αλλά το γόνατο του συγγραφέα.

Καλά, δεν λογίζομαι για συγγραφέας, αλλά τώρα κι εγώ ένα μπλοκ το ‘χω. Βλέπω μπροστά μου τον κέρσορα ν’ αναβοσβήνει, σα μύγα που πεταρίζει ανάμεσα στα κατάλευκα απλωμένα σεντόνια, στην αυλή της Παυλίνας. Τυφλώνεσαι αν τα κοιτάξεις κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, που κι από εκείνου τα «χάδια» δεν σε σώζει ούτε η σκιά της κληματαριάς που σιωπηλά θωπεύει τα κάγκελα της θαλασσιάς πέργκολας, ούτε εκείνη η καλή καβάτζα στο πεζούλι, κάτω απ’ την αγριοπασχαλιά, τις δύσκολες μεσημεριανές ώρες…  Όπως τυφλώνεσαι, όταν με περίσσιο θράσος – γιατί μεγάλωσες πια, δεν έχεις άγνοια κινδύνου – ανοίγεις διάπλατα τα μάτια, απροστάτευτα από μαύρα κρύσταλλα, καρφωμένα στην ευθεία, στη θάλασσα, που απ’ το στραφτάλισμα των αχτίνων χάνει το μπλε της και ξεθωριάζει, σχεδόν γίνεται λευκή, σαν τη σελίδα μου…

Και ξέρεις και τι άλλο μου θυμίζει ο κέρσορας έτσι όπως μια εμφανίζεται, μια εξαφανίζεται; Να, μου φέρνει στο νου εκείνο το κοπάδι από δελφίνια που χαζεύαμε ένα απόγευμα να ταξιδεύουν στο Ικάριο, από τον Μαγγανίτη προς τον Πάπα, διασχίζοντας όλο το Καρκινάγρι με σκέρτσα και παιχνίδια, κι εμείς εκεί πάλι, στην αυλή της Παυλίνας, να πίνουμε καφέ, να ακούμε ιστορίες από τον «παππού» Χρήστο και να φορτώνουμε άπληστα τον σκληρό του μυαλού μας με εικόνες, ήχους, μυρωδιές κι αγάπη.

Αγάπη, ε. Πολλή, όχι αστεία. Απ’ αυτή που σου γεμίζει την αυλή σε ένα βράδυ με 30 νοματαίους, με τα γέλια και τ’ αστεία τους, με τις φωνές και τα πειράγματα, παλιοί – νέοι ένα κουβάρι, έξω τα βάσανα, μέσα η χαρά, αχ, παιδί μου δε θα σε ξανακούσω που δε μ’ άφησες να φτιάξω κι άλλα ταψιά λαδένια, πιάσε μια παγωμένη μπύρα, μα πού βρέθηκαν τόσες καρέκλες, πόση ευτυχία χωράει σε μια αυλή;

Ε, να, αυτά σκέφτομαι και δεν μπορώ να γράψω. Αναβοσβήνει κι αυτός ο κέρσορας, που αν του βάλω μουσική θα πιάσει ρυθμό και θα χορέψει. Λες να ξέρει τα βήματα του καριώτικου;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο www.ikariamag.gr 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *