θιβετιανή ροδακινόπιτα

Θέλω να πιστεύω ότι, αν ήξερα την αλήθεια, μπορεί να είχα δείξει μεγαλύτερη κατανόηση και αγάπη. Αν ξέραμε την Αλήθεια, αυτό δεν θα κάναμε όλοι;

Βλέπετε, σ’ εκείνη την κρίσιμη φάση της ζωής μου δεν ήμουν αρκετά ώριμος ώστε να καταλάβω τη ρευστή φύση του έρωτα (την αδιαφορία του για τις ανθρώπινες επιθυμίες της μονιμότητας και βεβαιότητας), τον απολίτιστο, μη εξημερωμένο χαρακτήρα του (μοιάζει λιγότερο με όμορφη μελωδία και περισσότερο με γάβγισμα αλεπούς στο φεγγάρι) ή, το σημαντικότερο ίσως, ότι είναι προνόμιο να αγαπάς κάποιον, να τον αγαπάς αληθινά. Και ότι ναι μεν είναι πραγματικός παράδεισος αν σε αγαπά και ο άλλος, αλλά είναι αθέμιτο να απαιτείς ή να περιμένεις βεβαιότητα. Θα πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας τυχερό γιατί είναι τιμή και ευλογία το γεγονός ότι διαθέτουμε την ικανότητα να νιώσουμε τρυφερότητα τέτοιου μεγέθους, και να είμαστε ευγνώμονες ακόμη και όταν αυτή η αγάπη δεν ανταποδίδεται. Η αγάπη είναι το μόνο παιχνίδι στο οποίο κερδίζουμε ακόμη και όταν χάνουμε.

(1) Όταν μια κατάσταση έχει γίνει πολύ ενοχλητική, έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο που παραμένει ανεπίλυτο, όταν αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα που παράγει χρόνια δυσαρέσκεια, περιορίζει την ελευθερία και παρεμποδίζει την ανάπτυξη, μπορεί να είναι ώρα να πάψεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, να πάρεις ένα μεγάλο χοντρό μασούρι μεταφορικού δυναμίτη, να ανάψεις το φιτίλι και να ανατινάξεις όλη τη δυστυχισμένη κατάσταση εις τα εξ ων συνετέθη.

(2) Αν, αφού κάνεις μια ακραία προσπάθεια, αφού τα δώσεις όλα, εξακολουθείς να μην μπορείς να φας θιβετιανή ροδακινόπιτα, θεώρησε ότι αυτό είναι ένα σήμα που σου λέει να χαλαρώσεις, να χαμογελάσεις, να πάρεις ένα πιρούνι και να χτυπήσεις μια φέτα μηλόπιτα.

Αν μου έχει δοθεί ένα χάρισμα σ’ αυτήν τη ζωή, αυτό είναι η ικανότητά μου να ζω ταυτόχρονα στον κόσμο της λογικής και στον κόσμο της φαντασίας. Τώρα έχω περάσει τα ογδόντα, και το πράγμα για το οποίο είμαι περήφανος είναι ότι δεν επέτρεψα σε καμιά εξουσία (ούτε πολιτική, ούτε στρατιωτική, ούτε θεσμική ή κοινωνική) να μου αφαιρέσει αυτό το χάρισμα με τη βία, τον καταναγκασμό ή τον χλευασμό. Από την αρχή, η φαντασία ήταν ο μπαλαντέρ μου, το πασπαρτού μου, ο υπηρέτης μου, ο αφέντης μου, η νυχτεριδοσπηλιά μου, το οικιακό μου σύστημα ψυχαγωγία, το σωσίβιό μου, το σιρόπι μου. Και σκοπεύω να την κρατήσω ως το τέλος, όποτε και όπως έρθει το αυτό το τέλος, είτε ακολουθεί άλλη πράξη είτε όχι. Οι Γάλλοι λένε ότι η καλύτερη φάση ενός ερωτικού δεσμού είναι το ανέβασμα. Εγώ λέω ότι πιθανόν είναι καλύτερα να φαντάζεσαι τα ουράνια παρά να πας εκεί.

Τομ Ρόμπινς, Θιβετιανή ροδακινόπιτα, εκδόσεις Αίολος