το δικό μου GR 80s

Τι ντόρος κι αυτός Θεέ μου, τι φασαρία, τι μαζική επιστροφή στην πιο love-to-hate δεκαετία της ζωής μας ήταν αυτή φέτος; που αν την έζησες την δεκαετία (κανονικά, σαν έφηβος, όχι σαν νεογέννητο) δεν είμαι σίγουρη ότι θες να την θυμάσαι ακριβώς… Γιατί, σε συνδυασμό με τα σπυράκια της εφηβείας, είχες και τις εξωπραγματικές βάτες στους ώμους, τις υπερβολικές περμανάντ-βαφές-φράντζες στα μαλλιά, είχες την απορία στο βλέμμα (αυτό για τους πιο μεγάλους που τους πέτυχε η «αλλαγή» στο κεφάλι) για το «τι έγινε ρε παιδιά;» αλλά είχες και μουσικές που σε ηλέκτριζαν και νέα πράγματα που έκαναν την κοινωνία ολόκληρη να «βράζει» και νέα ρεύματα που έσκασαν σαν τσουνάμι στην πατριδούλα μας…

Τέλος πάντων, η έκθεση στην Τεχνόπολη έγινε, κόσμος πήγε, κόσμος πέρασε, όλοι βρήκαν κάποιο ενδιαφέρον, πολλοί ενθουσιάστηκαν, πολλοί θυμήθηκαν και άλλοι (ίσως) κάτι έμαθαν για το μακρινό μας παρελθόν.

gr80 - 1 gr80 - 2

Όσο για μένα; Γύρισα σχεδόν όλη την έκθεση (εκτός από το κομμάτι του σπιτιού του ’80 στο οποίο είχε τεράστια ουρά κι εγώ δεν είχα καθόλου υπομονή), είδα αρκετά, γέλασα με άλλα, μειδίασα με την εξέλιξη της Ιστορίας, ενθουσιάστηκα (όπως και όλοι) με τα playmobil του αεροδρομίου με την άφιξη του Ανδρέα και της μεγαλύτερης συναυλίας στην Ελλάδα, αλλά…

Αυτό που πραγματικά με συγκίνησε, με αιφνιδίασε, με ηλέκτρισε, με έκανε να νιώσω επακριβώς την νοσταλγία των ’80s, ήταν όταν έπεσα πάνω σ’ αυτό το κασετόφωνο:

gr80 - 4

Σαν από ένα διπλοκλειδωμένο μπαούλο της μνήμης μου, ξεπετάχτηκε αυτό το παλιό κασετόφωνο με το οποίο πέρασα πολλά χρόνια αγκαλιά, δίπλα στο κρεβάτι μου ν’ ακούω απανωτές φορές τον Sting και τον George Michael, πάνω στο γραφείο μου να σερφάρω στο ραδιόφωνο τις ατελείωτες ώρες του σχολικού διαβάσματος, στις διακοπές στο χωριό του μπαμπά όπου η διασκέδαση ήταν μηδενική και σαν τους ράπερ παίρναμε το βαρύ για μας κασετόφωνο για να ξεχυθούμε στη βρύση του χωριού απομονωμένα τα πιτσιρικάκια και να ακούσουμε τον Johnny Logan που είχε τεράστια σουξέ με την Eurovision και το Hold me now. Ώρες ατελείωτες με το «5454», εποχές που πάντα στα μάτια ενός παιδιού φαντάζουν επικές.

Πότε το έδωσα; Γιατί; «Εφυγε» από κοντά μου όταν ήρθε το πρώτο Cd player; Την ανάμνηση της εγκατάλειψης αυτής δεν την έχω. Και ίσως δεν επιστρέψει και ποτέ – γιατί να το κάνει άλλωστε; δυσάρεστη είναι και θα μου θυμίσει το τέλος μιας εποχής. Της εφηβείας.

Να, τελικά αυτό ήταν το νόημα του GR 80’s. Με κάτι υπαρκτά δικό μου, συγκινήθηκα, έκανα το δικό μου ταξίδι down to memory lane και, μόνο και μόνο για τις αναμνήσεις που ξεπετάχτηκαν μπροστά μου, άξιζε τον κόπο…

Εσύ ταυτίστηκες με κάτι σ’ αυτή την έκθεση;